១
៥
១០
១៥
២០
២៥
|
ពាក្យចាស់ពាក្យពីព្រេង
ចូលព្រៃសត្វសាហាវ
បានហើយចង់បានទៀត
នឹងឆីចង់ពិសា
យល់តាថាជាដូន
យល់ទោសថាជាគុណ
ស្លៀកស្បង់មិនកោរសក់
នេះពាក្យចាស់ពីព្រេង
អ្នកប្រាជ្ញាកាន់ពាក្យទៀង
ពាក្យនេះពីព្រេងព្រឹទ្ធ
ដេកយប់កុំដេកយូរ
លើកដាក់តាមកំលាំង
ទោះគិតកុំរួសរាន់
កុំយកឆ្អិនជាឆៅ
ស្រដីអោយស្រួលស្រេច
ពាក្យព្រេងលោកស្រដី
កាន់កពស់អោយខ្ជាប់
ស្លឹកឈើអិតកំរើក
យល់តូចកុំអាលខំ
អ្នកមានរក្សាខ្សត់
អ្នកខ្ពស់រក្សាទាប
រក្សាទៅមុខវឹង
កុំឆីឆ្អែតតែអែង
កុំមានចិត្តពភ្លើ
មានទូកអោយមានថ្នោល
ប្រយ័ត្នក្រែងព្យុះខ្យល់
ពាក្យព្រេងគិតគួរចាំ
ពាក្យនេះទុកជាច្បាប់
សូរេចនូវនិទាន |
ទោសខ្លួនអែងមើលពុំយល់
រកអំពាវគ្នាមកជុំ
ឆ្លៀតហើយឆ្លៀតពុំគិតឈ្វេង
ខ្ជិលទំពាអោយម៉ដ្ឋហ្មង
យល់អែកូនថាជាក្មួយ
យល់អែបុណ្យថាជាបាប
ឆ្លុះកពា្ចក់ធ្មេចនេត្រា
អ្នកណាឈ្វេងប្រាជ្ញាយល់
កុំអោយល្អៀងពាក្យបុរាណ
គួរអោយគិតពិចារណា
ខ្លាចក្តីទូរជនដល់ប្រាណ
កុំភើចឆាំឈឺប្រស្មា
គិតអោយគ្រាន់ទើបដើរទៅ
កិច្ចក្នុងក្រៅមានតំរា
គិតសេចគ្រេចកុំគិតងាយ
ថាកុំបីចិញ្ចឹមខ្លា
បែ្រក្រលាប់ខាំអែប្រាណ
នឹងកក្រើកត្បិតខ្យល់បក់
ទោះយល់ធំកុំអាលថា
ដូចសំពត់ព័ទ្ធពីក្រៅ
ដោយសុភាពធម៌បុរាណ
អិតក៏ដឹងអស់អម្បាល
ពុំគិតក្រែងអស់គ្នីគ្នា
ពឹងក្រពើអោយចំលង
មានបង្គោលព្យួរយុថ្កា
បក់មកដល់នឹងទល់ទប់
ជាបណ្តាំប្រដៅចិត្ត
ជាសន្តាប់ទៀងជាក់ស្យាន់
ពាក្យទូន្មានដោយប្រការ |
ទោសគេតូចសោតសល់
បានស្កនិងទឹកឃ្មុំ
មើលយល់តែមុខអែង
យល់នាមថាជាមង
យល់ពីរថាជាមួយ
យល់ល្អថាអាក្រក់
ឃើញសេះថាជាលា
ឃើញថ្លុកថាជាថ្នល់
កុំដើរផ្លូវបំពាន
កុំអាងអួតអាត្មា
បើឆីកុំតាមឃ្លាន
ប្រើគេប្រើបុត្រា
កុំអោយអាប់អាសៅ
កុំអាងអួតអាត្មា
រំពឹងគិតអោយឆ្ងាយ
ពាក្យព្រេងលោកអុបមា
អូសទូកកុំអោយល្អាន
ទឹកថ្លាល្គឹកបើល្អក់
បានច្រើនកុំខំពារ
អ្នកប្រាជ្ញរក្សាខ្លៅ
អ្នកឆ្អែតរក្សាឃ្លាន
ចំណេរចិរកាន់កាល
គេឃ្លានផ្ទៃខ្លោចផ្សា
កុំកាច់អុសរបង
ទាំងចែវទាំងច្រវា
ប្រយ័ត្នប្រយោជន៍គ្រប់
ពាក្យព្រេងពាក្យព្រេងព្រឹទ្ធ
ពាក្យនេះជាកំណាន់
អម្បាលនេះអែងណា |
រមិលយល់ប៉ុននឹងភ្នំ ។
ពួនក្នុងផ្ទះឆីម្នាក់អែង ។
មិនមើលគេអែទៀតផង ។
យល់អែជងថាជាគួយ ។
យល់ព្រួយថាជាសុខ ។
យល់លាមកថាជាផ្កា ។
ឃើញគជាថាកណ្តុរ ។
ក្រែងកំហល់កំហុសមាន ។
ពាក្យអ្នកចាស់សោតតែងថា។
ថាចំណេះចំណាំមាន ។
មើលប្រមាណគ្រប់គីគ្នា ។
កុំសាំសួរចរចៅរ៉ៅ ។
កើតដំនៀលដល់អាត្មា ។
ចេះច្បាប់ក្បួនពីព្រេងនាយ ។
យល់ដោយផ្លូវសព្វនានា ។
គិតត្រង់ណាធ្វើអោយបាន ។
ចាប់ត្រីបានកុំអោយល្អក់ ។
ត្បិតរលកបោកសោះសា ។
អោយសន្សឹមសៀរតិចទៅ ។
ដូចសំពៅនៅសំប៉ាន ។
នាអ្នករុងរក្សាឆ្មារ ។
ដូចរបងស្រាស់បន្លា ។
គេឆីរ៉ាបានឆ្អែតផង ។
វាំងចំណារអែអាត្មា ។
ក្រជីងចាប់ដោយនូវគ្រប់ ។
ទើបហៅថាមានគំនិត ។
គួរអោយគិតៗអោយគ្រាន់ ។
កំណត់នៅអិតឃ្លាតឃ្លា ។
ចូរចងចាំរៀងទៅហោង ។ |