| watkhmer in Switzerland |

អំពីការចាប់ខ្លួនខ្ញុំប៊ុណ្ណចន្ទ ម៉ុល

លុះដល់ថ្ងៃទី២៤ កក្កដា១៩៤២ រសៀលម៉ោង១៥ ស្រាប់តែរថយន្ដសូដូមមកឈប់នៅក្បែរផ្ទះលេខ២ មុខវត្ដអុណ្ណាលោម
ដែលខ្ញុំកំពុងទទួលទានដំណេកនៅទីនោះ។ ពេលនោះគិញខ្មែរ៦នាក់ និងបារាំង១នាក់ ចូលទៅសួរខ្ញុំហើយនាំំខ្ញុំទៅប៊ុយរ៉ូគិ
ញ។ នៅទីនោះបារាំងវាសួរខ្ញុំថា បានទៅធ្វើបាតុកម្មនិងគេទេ? ខ្ញុំឆ្លើយប្រាប់វាថា បានទៅជាមួយគេដែរ ប៉ុន្ដែពុំបានវាយពួក
គិញទេ។ លុះសួរចប់ហើយ វាក៏បើកអោយមកផ្ទះវិញនៅវេលាម៉ោង១៦ល្ងាច។ ដល់ស្អែកឡើង ២៥កក្កដា វេលាម៉ោងប្រ
ហែល៨ព្រឹក ខ្ញុំកំពុងតែលក់ដូរគុយទាវ កាហ្វេ ស្រាប់តែគិញម្នាក់ហៅខ្ញុំថាលោកចាងហ្វាងសុំអោយទៅជួបទៀតត្បិតលោ
កសួរពីម្សិលម៉ិញពុំទាន់ចប់។ ខ្ញុំក៏បានទៅប៊ុយរ៉ូគិញនៅម៉ោងប្រហែល៩។ លុះសួររួចហើយ វាប្រាប់ខ្ញុំថាសុំឃុំខ្លួន ដោយ
មានសេចក្ដីសង្ស័យត្រូវសួរតទៅទៀត ហើយវាក៏ចាត់ឃុំខ្ញុំក្នុងគុកងងឹតនៃក្រុមព្រះនគរបាល (Sûreté) នោះទៅ។

ក្រោយពីបានឃុំខ្លួននៅនៅគុកគិញចំនួន៥ថ្ងៃ វាក៏បញ្ជូនខ្ញុំទៅអែគុកធំ នៅថ្ងៃទី៣០កក្កដា។ នៅគុកធំ ខ្ញុំបានជួបមិត្ដ ៤-៥នា
ក់ ដែលធ្លាប់ស្គាល់ហើយជាប់ទោសក្នុងរឿងជាមួយគ្នាដែរគឺលោក ម៉ម លន់ នៅមុខវត្ដលង្កា ឆៀងខាងត្បូង លោកភោគ
នី នៅខាងលិចវត្ដលង្កា លោកអ៊ឹម នៅខេត្ដតាកែវ លោកព្រៃ អៀម នៅសង្កាត់ព្រែកហ្លួង ស្រុកខ្សាច់កណ្ដាល និងពីរនា
ក់ទៀតពុំស្គាល់ឈ្មោះ។

អស់លោកនិងមិត្ដទាំងឡាយ! មកដល់ដំណាក់កាលនេះហើយដែលជីវិតខ្ញុំបានចូលទៅនៅក្នុងគុក.. គុកនៅភ្នំពេញ ដែលខ្ញុំ
នឹងជំរាបតទៅទៀត...

៥ - ជីវិតនៅក្នុងគុកធំភ្នំពេញ

អស់លោកមិត្ដភក្ដិជាទីស្នេហា! មុនដំបូង ខ្ញុំទទួលទានពុំកើតទេ។ តើខ្ញុំទទួលទានម្ដេចបាន បើលូកដៃទៅចាប់បាយមកដាក់
ក្នុងមាត់កាលណាក៏ធំក្លិនលាមកជាប់មកនិងបាយច្បាស់យ៉ាងនេះ បាយមិនបានទេ! ខ្ញុំទទួលទានតែទឹក រួចក៏សំរាកទៅ។ ចំ
ណែកមិត្ដភក្ដិខ្ញុំទាំងប៉ុន្មានគេអាចទទួលទានបានជាធម្មតា ត្បិតគេជាប់ទោសនៅយូរមុនខ្ញុំ គេថ្នឹកជាងខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែអែណា! ខ្ញុំអ
ត់បាយបានត្រឹមបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ!។ លុះដល់ថ្ងៃទី៤ ស្ទុះអែណារួច ដោយឃ្លានខ្លាំងពេព អត់ទ្រាំទៅទៀតពុំបាន ទើបខ្ញុំអាចទទួ
លទានបានដូចគេអែងដែរ ប៉ុន្ដែមុនដំបូងទ្រង់ច្បិចច្បើម ខំប្រឹងលេបកុំអោយតែឃ្លានពេក។ ដល់មួយពេលពីរពេលទៅ
ក៏ទទួលទានបានច្រើន ហើយឆ្ងាញ់ដូចគេដែរ។ អែត្រីស្ងោរទាំងធ្មុង ទាំងកន្ទុយទាំងរំអិល ទាំងអាច់ក៏ក្លាយទៅជាម្ហូបពិសេ
សយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសាប្រៀបនិងម្ហូបទិព្វ សំរាប់មនុស្សទោសក្នុងគុកទៅវិញ។ នៅគ្រានោះហើយ នាំអោយនឹកឃើញដល់សុ
ភាសិតខ្មែរបុរាណមួយឃ្លាថា «ឃ្លានឆ្ងាញ់ ស្រលាញ់ល្អ»។

ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី៤ រហូតទៅខ្ញុំទន្ទឹងចាំតែដល់ពេលបាយនិងអាលទទួលទានហើយទទួលទានយ៉ាងឆ្ងាញ់ជាធម្មតាដូចគេអែង
ទៀតដែរ បាត់ធំលាមក បាត់ធំឆ្អាបត្រី បាត់ឆ្អើមញញើតញញើមអ្វីទាំងអស់គឺទទួលទានល្មមយ៉ាងចាស់ដៃអោយខាងតែឆ្អែ
ត ដោយហេតុតែឃ្លានពេកទៅ ត្បិតក្នុងមួយថ្ងៃៗទទួលទានបាយតែពីរដង គឺពេលព្រឹកនៅម៉ោង១០ ពេលល្ងាចម៉ោង១៦
អិតដែលបានអ្វីស្រស់ស្រូបបន្ដិចបន្តួចមុនពេលបាយឡើយ គឺពោះទទេធេង រង់ចាំងតែពេលបាយពីរដងក្នុងមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ
។ កាលនោះ ខ្ញុំទើបបានអាយុ២២ឆ្នាំ កំពុងពេញទទួលទានច្រើនណាស់ផង។

លុះនៅក្នុងគុកធំបាន៦ថ្ងៃ ទើបគេនាំខ្ញុំជាមួយអ្នកអែទៀតទៅថតរូបអែការិយាល័យសញ្ញាណ គឺជាប៊ុយរ៉ូគិញផ្នែកថតរូប ផ្ដិត
មេដៃ។ ពេលនោះហើយដែលខ្ញុំនៅចាំច្បាស់អស់មួយជីវិតអិតភ្លេចឡើយ។ មុនដំបូងប្រហែលម៉ោង៧ កន្លះព្រឹក អ្នកយា
មមកបើកទ្វារគុកអោយយើងចេញ ហើយគេនាំទាំងអស់គ្នាដើរត្រសងជាមួយគេ ទៅដល់កន្លែងមួយជិតមាត់ទ្វារក្នុង គឺទ្វាទី
មួយ គេអោយយើងអង្គុយចុះ ទើបគេបញ្ជាអោយស្រាតខោអាវស៊ីវិលចេញទាំងអស់គ្នា យកខោអាវទៅដាក់មួយដុំរួមគ្នា
នៅទីនោះ។ យើងឃើញក្មេងអ្នកទោសយកខោអាវខ្លីៗមកប្រគល់អោយមួយសំរាប់ម្នាក់។ លុះស្លៀកពាក់គ្រប់គ្នាហើយ
ទើបគេនាំចេញតាមទ្វារទីពីរទៅក្រៅគុក ដើម្បីឡើងជិះឡានដែលឈប់ចាំនៅទីនោះ។ រថយន្ដបើកចេញពីនោះបត់ទៅទិ
សខាងលិច តំរង់ទៅការិយាល័យអត្ដសញ្ញាណ (Identité) គេអោយខ្ញុំថតរូបផ្ដិតដៃសព្វ។ កាលថតរូបហើយគេក៏នាំត្រ
លប់មកគុកធំវិញតាមរថយន្តដដែល, ទើបគេបញ្ជូនខ្ញុំនិងមិត្ដ៦នាក់ទៀតទៅក្នុងបន្ទប់តូចមួយ គឺគុកងងឹត ដែលមានទទឹងប្រ
ហែល២,៥០ ម៉ែត្របណ្ដោយចំនួន៣ម៉ែត្រ។ បន្ទាប់នោះជិតទាំងអស់មានតែចន្លោះតូចមួយចោះនៅចន្លោះទ្វារ មានចំរឺង
ដែកយ៉ាងមាំចាក់សោជាប់ មានពន្លឺចូលមកខាងក្នុងយ៉ាងតិចបំផុត ប្រៀបបាននិងទូដែកយ៉ាងដូច្នោះអែង។

ផ្នែកខោអាវដែលគេចែកអោយនោះ ជាសំលៀកបំពាក់យ៉ាងចាស់មិនដឹងពីកាលណា អិតដែលបានបោកលាងម្ដងណា
សោះ។ បើជានៅថ្មីវិញ ទំងន់ប្រហែល៣០០ក្រាមប៉ុណ្ណោះ តែនេះជាខោអាវចាស់យូរមកហើយ មិនដឹងតាំងពីឆ្នាំណា ធំក្លិ
នមិនជាបើសោះ ស្អិតដោយក្អែលនិងញើសកាន់ក្រាសឃ្មឹក ប្រៀបបាននិងសំពត់ជ្រលក់ទឹកក្រមួនឡើងគ្រាំងស្អិតដូច្នោះ
អែង។

ជាការជាក់ច្បាស់ណាស់ ដូចមិត្ដនាក់អានឃើញរូបថតខ្ញុំដែលខ្ញុំផ្ដិតនៅទំព័រខាងមុខនៃសៀវភៅនេះស្រាប់ ដែលគេថតខ្ញុំ
កាលដែលចូលទៅមន្ទីអត្ដសញ្ញាណនោះ ពិនិត្យចុះ អាវដែលពាក់នោះជ្រួញរឺបន្ទះៗដូចគេយកភក់ទៅប៉ាត គគ្រិចនិយាយពុំ
បាន។ ត្រង់នេះខ្ញុំសូមអភ័យទោសដោយខ្ញុំពុំអាចផ្ដិរូបថតនេះជូនបាន ព្រោះរូបមានភាពដាច់ដាចស្ទើរអស់ទៅហើយ

ខ្ញុំថែរក្សារូបនោះរហូតមក ទុកជាអនុស្សាវរីយ៍នៃជីវិតដ៏សែនឈឺចាប់ ខ្លោចផ្សាររបស់ខ្ញុំ ដែលមានអាវនោះពាក់ជាប់និង
ខ្លួនជាភស្ដុតាងស្រាប់។ ក្នុងគុកនោះមនុស្សទោសគគោកពេញទាំងគុក ម្ដេចមិនប្រើអោយបោកលាងអោយស្អាត? ឆ្លើយ
ថាគេមិនរវល់ទេ គេទុកអោយវាមានសភាពដូច្នេះចុះ ដើម្បីបន្ទាបបន្ថោក បង្អាប់កិត្ដិយស រឺផ្ចាលផ្ចាញ់អោយយើងរាងចា
លអោយយើងបាក់ស្បាតរាបដូចកន្ទេល កុំអោយយើងហ៊ានរើខ្លួន អោយរួចពីខ្ញុំកញ្ជះគេឡើយ តាមរបៀបអាណានិគម
ដែលគេធ្លាប់តែធ្វើដូច្នេះនៅគ្រប់ទីកន្លែង។

នៅកន្លែងថ្មីគឺគុកងងឹតនេះ អិតមានកន្ទេលខ្នើយអ្វី ទទួលទានដំណេកផ្ទាល់និងអិដ្ឋបេតុងដែលគេធ្វើជារានខ្ពស់ខាងក្បាល
ដំណេកខ្ពស់ជាងខាងចុងជើងបន្ដិច។ នៅទីនេះគេប្រើបំពង់រិស្សីដូចជាបំពង់ទឹកត្នោត ទុកសំរាប់អោយបត់ជើងមួយ ទុកសំ
រាប់ដាក់ទឹកទទួលទានមួយ។ អែជើងទាំងពីរត្រូវដាក់ខ្នោះភ្ជាប់ដូចជានៅសាលធំដែរ។ ដល់ពេលបត់ជើងម្ដងៗ មានការលំ
បាកណាស់ ត្បិតកជើងជាប់ខ្នោះ ប៉ុន្ដែមុនដំបូង ត្រូវសំរូតជើងខោម្ដាងអោយចេញផុតពីជើងម្ខាងសិនទើបដោះខោពីជើង
ម្ខាងទៀតបាន។

សូមបញ្ជាក់រឿងនេះបន្ដិច ក្រែងអស់លោកអ្នកស្ដាប់មិនទាន់បាន មិនយល់ របៀបត្រូវស្រាតខោតាមជើងម្ដងមួយ ជើង
ណាមុនក៏បាន។ អុបមាថាស្រាតតាមជើងឆ្វេងមុន ពេលដែលជើងខាងឆ្វេងទៅដល់កជើង ត្រូវយកដៃទាំពីជួយឆ្មូល សង្ក
ត់ជើងខោអោយណែនអោយតូចរុញរុលប្រជ្រៀតតាមប្រហោងខ្នោះ អោយទាស់តែផុតខ្នោះទៅដល់ប្រអប់ជើងរូចព្យា
យាមទាញជើងខោនោះអោយផុតប្រអប់ជើងទៅទៀត ផុតប្រអប់ជើងហើយ ទើបទាញជើងខោនោះលាត់បកមកតាមប្រ
ហោងខ្នោះវិញ។ នេះរបូតជើងខោមួយពីជើងមួយហើយ។ របូតជើងខោពីជើងនេះបានហើយត្រូស្រាតជើងខោម្ខងទៀត
របៀបស្រាតខោអំពីជើងម្ខាងទៀតនេះមានរបៀបដូចស្រាតជើងខោពីមុនដែរ ធ្វើយ៉ាងនេះទើបអាចស្រាតខោចេញពីខ្លួន
បាន។

បើមនុស្សអិតប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ មិនងាយដោះរួចឡើយ។ ប្រហែលម៉ោង៤រសៀលគេអោយងូតទឹក។ ក្នុងពេលងូតទឹកនេះ
គេបើកទ្វារចំហ ហើយប្រាប់អោយស្រាតខោអាវ បោះចេញទៅខាងក្រៅទាំងអស់ នៅតែខ្លួនទទេ ហើយជាប់ខ្នោះផង រួច
គេយកចានសំរាប់ដាក់បាយទៅដួសទឹកក្នុងធុងមួយដែលដាក់នៅជិតនោះជះមកពីចម្ងាយអោយពីបីចាន ហើយប្រាប់អោយ
ដុសក្អែលទៅ កំពុងតែដុសក្អែលមិនទាន់បានប៉ុន្មានផង គេជះទឹកពីរបីចានទៀតជាការស្រេច។ សូមជំរាបទឹកពីបីចានប៉ុណ្ណោះ
ពុំអាចទទឹកជោកសព្វខ្លួនបានទេ ត្បិតនៅសល់ភាគចំហៀងម្ខាងដែលពុំត្រូវទឹក។ អែក្អែលក៏ពុំអាចដុសបានឡើយ ត្បិតទឹកតិច
ពេកហើយពេលក៏ខ្លីរកដុសពុំបានលុះចប់កិច្ចនេះហើយ គេបោះខោអាវចូលមកអោយវិញក៏ទទឹកអស់និងទឹកដែលទើបងូត
ហើយ ខ្ញុំយកខោអាវទទឹកនោះជូតមុខខ្លួនប្រាណរួចសំដិលបន្ដិចទើបស្លៀកពាក់វិញ យ៉ាងពិបាកដោយជើងជាប់ខ្នោះនោះ។

អែរបៀបស្លៀកទៅវិញនោះក៏ត្រូវស្លៀករុញជើងខោតាមជើង កាត់តាមប្រហោងខ្នោះដូចកាលដែលស្រាតនោះដែរ និង
ប្រើពេលព្យាយាមដូចគ្នាដែរ។

លុះនៅក្នុងគុកធំបានប្រហែលមួយអាទិត្យគេបញ្ចូនត្រលប់ទៅអែប៊ុរ៉ូគិញវិញ។ ក្រោយពីនោះប្រហែល៥ថ្ងៃទើបគេអោយ
ស្លៀកខោអាវស៊ីវិលរបស់ខ្ញុំពីដើមវិញ រួចគេដាក់ខ្នោះដៃអោយឡើងរថយន្ដទៅចុះកប៉ាល់ចំបាំងសកម្មក្រុមទ័រពីយ័រ ដែល
ជាកប៉ាល់ប្រដេញលឿនបំផុតសម័យនោះរបស់អាណានិគម។ កប៉ាលនោះចតនៅមុខផ្ទះរ៉េស៊ីដងសុប៉េរីយ៉ើរ ដែលអិលូវ
នេះជាសណ្ឋាគារនៃរដ្ឋាភិបាលខ្មែរ។ នៅក្នុងកប៉ាល់គេពុំដោះខ្នោះចេញទេ។ ទៅក្នុងកប៉ាលខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតតែម្ដងត្បិតឃើញមិ
ត្ដភក្ដិអែទៀតគឺលោកគ្រូអាចារ្យប៉ាង ខាត់ និងទាហានជើងក្រហម ៧-៨នាក់មានឈ្មោះស៊ីត ជាដើមដែលបានត្រូវគេនាំពីទី
ឃុំឃាំងផ្េសងៗ មកជួបជុំគ្នាក្នុងកប៉ាល់នេះដែរ។ នៅវេលារសៀលប្រហែលម៉ោង១៦ កប៉ាលបានបើកចេញពីភ្នំពេញឆ្ពោះ
ទៅព្រៃនគរ។ ក្នុងកប៉ាល់មានគ្នាប្រហែល១០នាក់។ គេដាក់ប្រជៀតគ្នាទាំង១០នៅបាតកប៉ាល់។ មនុស្សដែលខ្ញុំអាណិតជាង
គេ គឺលោកគ្រូប៉ាង ខាត់ ដោយធ្លាប់នៅបួសស្រណុក ហើយមកជាប់ខ្នោះដូច្នេះវេទនាណាស់ខ្ញុំជួយការពារសុំអោយគេអនុ
គ្រោះអោយនំបុ័ងឆាន់ ព្រោះឆាន់តែមួយពេលដូចនៅជាលោកសង្ឃ។ ទាហាបារាំងវាមាត់ឡូឡាអាណិតដែរ វាអោយនំបុ័ង
លោកឆាន់ នំបុ័ងសម័យនោះគឺនំបុ័ងម្សៅស្រូវយើងព្រោះអិតមានម្សៅសាលីទេ។ យើងទាំងអស់គ្នាអត់ទ្រាំចាំដល់ពេបាយ
លុះដល់ពេលបាយមានតែត្រីងៀតសំអុយភាយក្គិនស្អុយឡប់។

ដោយប្រើរយៈពេលវេលាប្រហែល៥ម៉ោងកប៉ាល់ក៏ទៅដល់ក្រុងព្រៃនគរ។ នៅទីនោះគេនាំចូលក្នុងគុកធំឈ្មោះ(Prison
Centrale)។ ថេរវេលាតាំងពីចាប់រហូតដល់ចូលគុកនៅព្រៃនគរបូករួមទាំងអស់ចំនួនជាងមួយខែ។

តទៅជំពូក៦